Święty Antoni Wielki

Ten wielki święty urodził się w mieście Koma w Górnym Egipcie w kierunku roku 251. Jego biografię napisał św. Atanazjusz, patriarcha Aleksandrii, który powiedział: “Antonius urodził się w Egipcie z rodziców wiernych chrześcijan. Jego rodzice zmarli, zostawiając mu bez niego siostrę, a ona miała kochającego brata Shafiqa. Pewnego dnia usłyszał słowa świętej ewangelii: “Jeśli chcesz być doskonały, idź i oddaj wszystko tobie i oddaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie, a pójdziesz za mną” (Mt 19:21). Ten werset miał głęboki wpływ na jego serce, więc poszedł i sprzedał to, co posiadał, pozostawiając swoją siostrę, aby się tym podzielić, i rozprowadził to, co dał Kościołom i ubogim. I przejść na emeryturę na świecie. Odwiedzał pogrążone w żałobie, częściej modlił się i medytował oraz czytał Pismo Święte. Szatan mu zazdrościł i wziął swoje doświadczenie. Antonius zwyciężył nad tymi doświadczeniami poprzez post, modlitwę i medytację. Nie zjadł wystarczająco dużo chleba, soli i odrobiny wody.

Pomimo zwycięstwa nad eksperymentami, Szatan nie oderwał się od domu. Był sam na pustyni i wszedł do starożytnego grobu, gdzie przebywał przez wiele miesięcy. Szatan wciąż atakuje go przerażającymi obrazami zwierząt, ale opierał się im z pomocą Boga. W tej wielkiej bitwie, jaskinia rozświetliła niebiańskie światło i Pan Jezus ukazał się. “Gdzie byłeś, sir,” zawołał Antonius, a Pan mu odpowiedział: “Byłem tu, Antoniuszu, obserwując twoją bitwę”. Następnie wniknął w serce pustyni i wznowił życie medytacji i odosobnienia Stwórcy na dwadzieścia lat, aż ludzie znali jego siedzibę i przybyli, aby przyjść ze wszystkich stron. Wielu prosiło ich, aby zaakceptowali ich jako swoich uczniów. Odpowiedział im i udał się z nimi na brzegi Nilu, gdzie założył wiele klasztorów.

A liczba mnichów była bardzo duża i rozprzestrzeniała w tych preriach zapach cnót chrześcijańskich. Antonius odwiedził klasztory i udowodnił, że mnisi są na nie powołani. Powiedz sobie każdego ranka, że możesz żyć dopiero wieczorem, a wieczorem nie ujrzysz światła dziennego. Oprzyj się doświadczeniu z odwagą, diabeł jest słaby przed postem i modlitwą oraz znakiem krzyża. ”

W roku 311 prześladowania chrześcijan były ostre, a ogień zazdrości w sercu Antoniego Wezara powrócił do Aleksandrii, aby wzmocnić wolę męczenników i towarzyszyć chrześcijanom na dworze oraz zachęcić ich do zachowania niezłomności w wierze. Kiedy ogień prześladowań ustąpił, wrócił do swojej celi po ascetycznym życiu. Jest to Bóg z darem uzdrawiających chorób i wypędzania demonów, więc ludzie spływają do niego w grupach strachu przed duchem dumy i uciekli na pustynię Tepayis Supreme. Po tym, jak znaleźli go mnisi, odwiedził swoje panowania i namawiał książąt i mnichów, aby kontynuowali drogę doskonałości i powrócili do swojej wolności. Paweł odwiedził pierwszą ascetę, o czym wspominaliśmy w tłumaczeniu tego świętego. W roku 325 herezja arian zwiększyła się w Aleksandrii, a św. Atanazjasz zaprosił go do Filipa Antoniosa, pomimo jego wieku, a miasto wyszło po niego. Ostrzegł ich przed herezją arianizmu i pokazał im, że Chrystus jest prawdziwym Bogiem i prawdziwym człowiekiem. Potem wrócił na swoją górę. Miał wielki status wśród wielkich i królów, zwłaszcza króla Konstantyna Wielkiego, który napisał do niego z prośbą o modlitwę i uzdrowienie.

W tej ostatniej części jego życia klasztory odwiedzały jego mnichów, zachęcając wszystkich do wytrwania na drodze doskonałości. Zmarł spokojnie 17 stycznia 356 roku i miał sto pięć lat. Ze swego duchowego dziedzictwa siedem słynnych listów skierował do niektórych klasztorów Wschodu. Przeniesiono ją z koptyjskiego na grecki i łaciński i wydrukowano w połączeniu z ojcowskim. I pamiętamy, aby wspomnieć o wielu rytuałach i pasterzach, którzy zabrali go w drodze do Libanu. Antoniego – słynna historyczna Kozia w swoich cudach wypędzania demonów – są dowodem wstawiennictwa świętego przed Bogiem oraz zaufania i godności w sercach Libańczyków. Trzy klasztorne zakony maronickie zostały zniesione, z wyjątkiem tego, że od początku były nazywane Jego błogosławionym imieniem i miały naśladować Jego ascezę. Dlatego ma prawo być nazywany “planetą dzikich” i chwałą życia zakonnego oraz wstawiennictwem grup i jednostek wszędzie i czasami. Jego modlitwa z nami. Godny zaufania.

وُلد هذا القدِّيس العظيم في مدينة كوما في صعيد مصر نحو السنة 251. وَقد كتب سيرته القدِّيس أثناسيوس بطريرك الاسكندريِّة معاصره، قال: “وُلد أنطونيوس في مصر من أبوَين مسيحيَّين تقيَّين. توفي والداه تاركَين له أختاً دونه سِنًّا، فكان لها الأخ الشفيق المحبّ. سمع يوماً كلام الإنجيل المقَّدس: “إن كنت تريد أن تكون كاملاً فاذهب وَبِعْ كلَّ شيءٍ لكَ وأَعطِه للمساكين فيكون لك كنزٌ في السماء وتعال اتبعني” (متَّى 19: 21). فكان لهذه الآية وقعُها العميق في قلبه، فمضى فَبَاع ما يملك، تاركاً لشقيقته نصيبها، ووزَّع ما خصَّه على الكنائس والفقراء. واعتزل الدنيا. وأخذ يزور النسَّاك، صارفاً أكثر أوقاته بالصلاة والتأمُّل ومطالعة الأسفار المقدَّسة. فَحَسَدَه الشيطان وأخذ يجرِّبه. أمَّا أنطونيوس فكان ينتصر على هذه التجارب بالصوم والصلاة والتأمُّل. ولم يكن يقتات بسوى الخبز والملح وقليل من الماء.

وبالرغم من انتصاراته على التجارب، لم يكن الشيطان لينفكَّ عن منازلته. وانفرد في الصحراء ودخل قبراً قديماً أقام فيه أشهراً. وما زال الشيطان يهاجمه بِصُوَرٍ حيوانيَّةٍ مُرعِبَةٍ، لكنَّه كان يقاومها بمعونة الله. وفي هذا العراك الهائل أشرق في ذلك الكهف نورٌ سماويٌّ وظهر الربُّ يسوع. فصرخ أنطونيوس: “أين كنت يا سيِّدي؟” فأجابه الربُّ: “كنتُ هنا، يا أنطونيوس، أشاهد جهادك”. ثمَّ توغَّل في صميم الصحراء، واستأنف حياة التأمُّل ومناجاة الخالق مدَّة عشرين سنة، إلى أن عرف الناس بمقرِّه فأخذوا يأتونه من كلِّ صوب. وطلب الكثيرون منهم أن يَقبَلَهم في عداد تلاميذه، فأجاب طلبهم ونزل معهم إلى ضفاف النيل، حيث أنشأ لهم أديرة عديدة.

وَكَثُرَ عدد الرهبان جدًّا وانتشر عبير الفضائل المسيحيَّة في تلك البراري. وكان أنطونيوس يزور الأديار ويثبِّت الرهبان في دعوتهم. ومن أقواله المأثورة: “يا بنيَّ لا تهمل ذكر الأبدية؛ قل لنفسك في كلِّ صباح أنَّك ربَّما لا تعيش الى المساء، وعند المساء أنَّك ربَّما لا ترى نور النهار. قاوم التجربة بشجاعةٍ، إنَّ الشيطان ضعيف أمام الصوم والصلاة وإشارة الصليب”.

وفي السنة 311 ثار الاضطهاد بشدَّة على المسيحيِّين، فهبَّت نار الغيرة في قلب أنطونيوس فَسَارَ إلى الإسكندريَّة يشدِّد عزائم الشهداء ويرافق المسيحيِّين الى المحاكم ويشجِّعهم على الثبات في الإيمان. ولَمَّا خمدت نار الاضطهاد، عاد إلى صومعته يتابع حياته النسكيَّة. وَمَنَّ الله عليه بموهبة شفاء الأمراض وطرد الشياطين، فتقاطر الناس إليه أفواجاً فخاف من روح الكبرياء، فهرب الى برِّية تيبايس العليا. وبعد أن عثر رهبانه عليه زار أدياره وحثَّ الرؤساء والرهبان على مواصلة السير في طريق الكمال، وعاد إلى خلوته. ثمَّ زار القدِّيس بولا أوَّل النسَّاك كما ذكرنا في ترجمة هذا القدِّيس. وفي السنة 325، ازدادت هرطقة الأريوسيِّين تفشيًّا في الإسكندريَّة، فدعاه القدِّيس أثناسيوس إليها فلبَّى أنطونيوس الدعوة، رُغمَ كِبر سنِّه، فخرجت المدينة لاستقباله. فأخذ يحذرَّهم من الهرطقة الأريوسيَّة، ويبَّين لهم أنَّ المسيح إلهٌ حَقٌّ وإنسانٌ حَقٌّ. ثمَّ عاد إلى جبله. وكانت له المنزلة الكبرى لدى العظماء والملوك، لا سيَّما الملك قسطنطين الكبير الذي كتب إليه يطلب صلاته وشفاعته.

وفي المرحلة الأخيرة من حياته، زار أديرة رهبانه مُحَرِّضاً الجميع على الثبات في طريق الكمال. ورقد بسلامٍ في 17 كانون الثاني سنة 356 وله من العمر مئة وخمس سنين. من تركته الروحيَّة سبع رسائل شهيرة كان قد وجَّهها إلى بعض أديرة المشرق. وقد نقلت من القبطيَّة إلى اليونانيَّة واللاتينيَّة وطبعت مندمجة بين تآليف الأباء. وحسبنا أن نذكر المناسك والنسَّاك الكثر الذين اقتدوا به مُتَّخذين طريقته في لبنان. وما وادي قاديشا ودير مار أنطونيوس – قزحيَّا التاريخيّ الشهير بمعجزاته في طرد الشياطين إلاَّ دليل على ما لهذا القدِّيس من الشفاعة لدى الله ومن الثقة والكرامة في قلوب اللبنانيِّين. والرهبانيَّات المارونيَّات الثلاث أبت إِلا أن تُدعَى باسمه المبارك منذ نشأتها وأن تتبع طريقته النسكيَّة. ولذلك حقّ له أن يدعى “كوكب البرية” ومجد الحياة الرهبانيَّة وشفيع الجماعات والأفراد في كلِّ مكان وزمان. صلاته معنا. آمين.