Św. Szarbel

Święty ten urodził się 8 maja 1828 roku w Bakaakfrze w Północnym Libanie. Jego ojciec Antoine Machluf (Makhlouf) i jego matka Prigita Chidiac wiedzieli o swojej sile. Józef opuścił dom swojego ojca w wieku 23 lat i zamierzał zastraszyć Zakon Libański. Wstąpił do klasztoru Matki Bożej z Mayfouq i przyjął imię Charbel. Przeprowadził się do klasztoru Mar Maroun Anaya, gdzie na początku ukończył drugi rok życia. Został wysłany do klasztoru Kefyan, gdzie spędził sześć lat studiując filozofię i teologię. I wychowany tam przez mnichów świętych, zwłaszcza przez Ojca Nematallaha al-Hardiniego, znanego jako “Saint Kfifan”. Został wyświęcony przez kapłana, w Bkerke, biskupa Józefa pacjenta 23 lipca 1859 roku.

O. Charbel mieszkał przez 16 lat w klasztorze Mar Maroun Annaya, po swoim siyatth, i został wyświęcony przez najwyższe cnoty klasztorne, zwłaszcza cnoty skromności i posłuszeństwa. Na rękę w klasztorze, Bóg stworzył wielkie wersety, w tym “Aya the Serag”, które sługa wypełnił wodą zamiast oliwą i zapalił swoje godziny nocnej modlitwy. Został poproszony przez swoich przełożonych o interwencję w klasztorze w Annaya, więc w 1875 r. wyrazili na niego zgodę i walczył w tej pustelni przez 23 lata.

W pustelni Sharbel uwolnił całą swoją hojność, hojność, podwoił swoją surowość i zwiększył swoją pasję do kontemplacji, modlitwy i oddania Bogu, aż stał się “pijakiem”. Ze swej surowości uklęknął na tacy z ostrej jak brzytwa trzciny; nosił przegląd na ciele; trochę spał i dużo się modlił; pracował na polu pod prawem jeńców. Wkrótce rozpowszechnił zwyczaj Jego Świątobliwości, więc ludzie wzięli go, aby otrzymać jego błogosławieństwo i starają się leczyć ich choroby i zapładniać ich pory roku. Bóg stworzył wiele wersetów w swoim życiu.

W 1898 roku, w tygodniu poprzedzającym Boże Narodzenie, zaczął odprawiać Mszę św. jak zwykle. Jak tylko osiągnął szczyt kielicha i ofiary, recytował modlitwę “Ojcze prawdy”, aż uderzył go ciemiężca i nadal podnosił kielich i ofiarę oraz palce na nim. Jego towarzyszowi, Ojcu Makariosowi, udało się wyjąć z rąk kielich i eucharystię, a następnie zanieść go do pomieszczenia sanktuarium. Spędził osiem dni próbując dokończyć swoją świętość, aż w Wigilię Bożego Narodzenia w 1898 r. poddał się duchowo. Jego ojciec został pochowany na cmentarzu klasztoru publicznego. W noc po jego pochówku zobaczył światło świecące z grobu, a światło pojawiło się ponownie na 45 nocy. I dla obfitości paranormalnej, patriarcha Elias Al-Hweik upoważnił do otwarcia swojego grobu i znalazł swoje ciało bezpieczne przed korupcją, krążące we krwi zmieszanej z potem i zostawił krwawą rasę. Jego ciało zostało przeniesione do nowego grobu w 1926 roku.

W 1950 roku, 22 kwietnia, ciało zostało ujawnione dwóm komitetom, jednemu medycznemu i drugiemu kościołowi. Że jego ciało jest nienaruszone, jak przedtem, zanurzone w krwawej krwi wyciekającej z niego. I rozpowszechniać wiadomości o tym zjawisku, ludzie poszli tysiące tysięcy ludzi do klasztoru. Było wiele przypadków uzdrowienia z różnych nieuleczalnych chorób. Liban i świat przybył do wiadomości o tych cudownych wydarzeniach, a odwiedzający korytarze klasztoru, jak morze Zakhera, czczeni, czciciele, pokutujący, pokorni. Piątego grudnia, na zakończenie Soboru Watykańskiego II, 5 grudnia, Jego Świątobliwość Paweł VI oddał hołd masakrom i zaliczył je do grona utopijnych. Jego Świątobliwość Paweł VI ogłosił się błogosławionym świętym Charbelem 9 października 1977 roku. Charbela jest z nami. Godna zaufania.

MODLITWY O UPROSZENIE ŁASK

Tłumaczenie zgodnie z tekstem w j. arabskim dzięki staraniem Maronickiej Fundacji Misyjnej w Polsce.
Nihil Obstat, Kuria Wrocławska.

Święty Ojcze Szarbelu, który wyrzekłeś się przyjemności światowych i żyłeś w pokorze i ukryciu w samotności eremu, a teraz przebywasz w chwale nieba, wstawiaj się za nami. Rozjaśnij nasze umysły i serca, utwierdź wiarę i wzmocnij wolę. Rozpal w nas miłość Boga i bliźniego. Pomagaj w wyborze dobra i unikania zła.

Broń nas przed wrogami widzialnymi i niewidzialnymi i wspomagaj w naszej codzienności. Za Twoim wstawiennictwem wielu ludzi otrzymało od Boga dar uzdrowienia duszy i ciała, rozwiązania problemów w sytuacjach po ludzku beznadziejnych. Wejrzyj na nas z miłością, a jeżeli będzie to zgodne z wolą Bożą, uproś nam u Boga łaskę, o którą pokornie prosimy, a przede wszystkim pomagaj nam iść codziennie drogą świętości do życia wiecznego. Amen.

Misja św. Szarbela Machluf

Apostolat, Kult, Relikwie, Olej.

وُلِدَ هذا القِدِّيسُ في 8 أَيَّار 1828، في بقاعكَفرا مِن لُبنانَ الشَّماليّ. أَبُوهُ أَنطُون مَخْلُوف وأُمُّهُ بْرِيجِيتَّا الشِّدياق عُرِفا بِتَقواهُـما. تَرَكَ يُوسُفُ بَيتَ أَبِيهِ في عُمرِ الثَّالِثَّةِ والعِشرِين، وقَصَدَ التَّرهُّبَ في الرَّهبانِيَّةِ اللُّبنانيَّة. دَخَلَ الاِبتِدَاءَ في دَيرِ سَيِّدَةِ مَيفُوق واتَّخَذَ اسمَ شَربِل، تُمَّ انتَقَلَ إِلى دَير ما مارُون عنَّايا حَيثُ أَتَمَّ عَامَه الثَّاني في الابتِداء. أُرسِلَ إِلى دَيرِ كفِيفان حَيثُ قَضَى سِتَّ سَنَواتٍ في دَرسِ الفَلسَفَةِ واللاهُوت. وتَرَبَّى هُناكَ عَلى أَيدِي رُهبانٍ قِدِّيسِين، خاصَّةً الأَب نعِمة الله الحَردِيني، الـمَعرُوفِ بِــ«قِدِّيس كفِيفان». رَسَـمَهُ كاهِنًا، في بكِركي، الـمُطران يُوسُف الـمَرِيض في 23 تَـمُّوز 1859.

أَقَامَ الأبُ شَربِل في دَيرِ مار مارُون عَنَّايا، بَعدَ سِيامَتِهِ، مُدَّةَ 16 عامًا، مُتَمَرِّسًا بِأَسمَى الفَضَائِل الرُّهبانِيَّة، وَلا سِيَّـما فَضِيلَتَي التَّواضُعِ والطَّاعَة. أَجرَى اللهُ عَلى يَدِهِ في الديرِ آياتٍ باهِرَة، مِنها «آيةُ السِّراج»، الذي مَلَأَهُ لَهُ الـخادِمُ ماءً بَدَلَ الزَّيت، فَأضاءَ لَهُ ساعاتِ صَلاتِهِ اللَّيلِيَّة. طَلَبَ مِن رُؤَسائِهِ التَّنَسُّكَ في مَحْبَسَةِ دَيرِ عنَّايا، فَأَذِنُوا لَهُ بِذَلِكَ عَام 1875، فَجاهَدَ في هذِهِ الـمَحْبَسَة 23 سَنَةً.

في الـمَحْبَسَة، أَطْلَقَ شربِلُ العَنانَ لِكُلِّ رَغائِبِ قَلْبِهِ السَّخِيِّ العَطاء، فَضاعَفَ أَعْمالَهُ التَّقَشُّفِيَّة، وَزَادَ شَغَفًا بِالتَّأَمُّلِ وَالصَّلاةِ وِالاِستِغْراقِ بِالله، حَتَّى أَصْبَحَ «إِنسانًا سِكْرانَ بِالله». وَمِنْ تَقَشُّفاتِهِ أنَّهُ كَانَ يِركَعُ عَلى طَبَقٍ مِن قَصَبٍ ذِي حُرُوفٍ شائِكَة؛ يَلبَسُ الـمِسْحَ عِلى جَسَدِهِ؛ يَنامُ قَلِيلاً وَيُصَلِّي كَثِيرًا؛ وَيَعْمَلُ في الـحَقْلِ بِمُوجَبِ قانُونِ الحُبَساء. وَما لَبِثَ أَنِ انتَشَرَ عَرْفُ قَداسَتِهِ، فَأَخَذَ النَّاسُ يَقصِدُونَهُ لِيَنالُوا بَرَكَتَهُ ويَلتَمِسُوا مِنهُ شِفاءَ أَمراضِهِم وخِصبَ مَواسمِهِم. أجرَى اللهُ عَلى يَدِهِ آياتٍ عَدِيدَةً في حَياتِهِ.

وعام 1898، في الأُسبوعِ السَّابِقِ لِعِيدِ الـمِيلاد، بَدَأَ الحَبِيسُ يَحتَفِلُ بالقُدَّاسِ كَعادَتِهِ. وَما إِنْ بَلَغَ إِلى رَفعَةِ الكَأْسِ والقُربان، وهوَ يُتَمتِمُ صَلاةَ «يا أبَا الحَق»، حَتَّى أَصابَهُ عارضُ فالِج، فاستَمَرَّ رافِعًا الكَأْسَ والقُربانَ وَأَصابِعُهُ مُسَمَّرَةٌ عَلَيه. تَمَكَّنَ رَفيقُهُ الأَب مَكارْيُوس مِن نَزعِ الكَأْسِ والقُربانِ مِن يَدَيهِ، ثُمَّ حَمَلَهُ إِلى غُرفَةِ الاِستِدْفاء. قاسَى أَوجاعًا مُرَّةً، طَوالَ ثَـمانِيَةِ أَيَّام، وَهُوَ يُحاوِلُ أَن يَقُومَ لِيُكمِلَ قُدَّاسَهُ، إِلى أَن أَسْلَمَ رُوحَهُ بِكُلِّ هُدُوْءٍ لَيلَةَ عِيدِ المِيلادِ عامَ 1898. دُفِنَ الأَبُ شَرِبلُ في مَقْبرَةِ الدير العُمُومِيَّة. وَشاهَدَ الجِوار في الليلَةِ التي تَلَتْ دَفنَهُ نُورًا يَتَلأَلأَ مِن ضَريحِهِ، وتَكَرَّرَ ظُهُورُ النُّورِ طَوالَ 45 لَيلَةً. وَلِكَثرَةَ الخَوارِق، أَذِنَ البَطرِيَرْكُ الياس الحوَيِّك بِفَتْحِ قَبرِهِ، فَوُجِدَ جُثمانُهُ سالـمًا مِنَ الفَساد، عائـِمًا في دَمٍ مَمزُوجٍ بِعَرَق، وَبَقِيَ يَنضَحُ عَرَقًا دَمَوِيًّا. نُقِلَ جُثمانُهُ إِلى قَبرٍ جَدِيدٍ سنة 1926.

وسَنَةَ 1950، في الثاني والعِشرِينَ من نِيسان، كَشَفَتْ عَلى الجُثمانِ لَجنَتانِ إحداهُما طُبِّيَّةٌ والأُخرى كَنَسِيَّة. بانَ جُثمانُهُ سَلِيمًا صَحِيحًا، كَما كانَ قَبْلاً، مَغمُورًا بِعَرَقِهِ الدَّمَوِيِّ الرّاشِحِ مِنهُ. وانتَشَرَ خَبرُ هذِهِ الظاهِرَة، فتَهافَتَ النَّاسُ أُلُوفًا إِلى الدير. تَكاثَرَتْ حَولَ الضَّرِيحِ حَوادِثُ الشِّفاءِ مِن أَمْراضٍ مُتَنَوِّعةٍ مُستَعْصِيَة، فضَجَّ لُبنانُ والعالَمُ بِأَخْبارِ هذِهِ الحَوادِثِ الخارِقَة، وَتـَمَوَّجَ الزُّوَّارُ في أرْوِقَةِ الديرِ كَبَحرٍ زاخِرٍ، مُصَلِّينَ، تائِبينَ، خاشِعِين. وسنة 1965، في الخَامِسِ مِن شَهرِ كانُونَ الأَوَّل، في خِتامِ الـمَجْمَعِ الفاتِيكانِيِّ الثاني، رَفَعَهُ قَداسَةُ البابا بُولُسُ السَّادِسُ إِلى شَرَفِ الإِكرَامِ عَلى الـمَذابِح، وَأَحْصَاهُ في مَصافِّ الطُّوباوِيِّين. أَعْلَنَ قَداسَةُ البابا بُولُسُ السَّادِسُ نَفْسُهُ الطُّوباوِيَّ شَربِلَ قِدِّيسًا في التَّاسعِ مِنْ شَهْرِ تِشْرِينَ الأَوَّل، سنةَ 1977. صَلاةُ القِدِّيسِ شَربِلَ تَكُونُ مَعَنا. آمين.

Pisownię “Szarbel” w miejsce “Charbel”, dotychczas najczęściej stosowanej w odniesieniu do św. Szarbela Makhlufa, wspominanego w kalendarzu liturgicznym 28 lipca wprowadziła Komisja KEP ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów. Gremium Episkopatu podjęło taką decyzję po zasięgnięciu opinii arabistów i Rady Języka Polskiego PAN. Imię “Szarbel” jest pochodzenia syriackiego (inaczej: syryjskiego, syro-aramejskiego). W transkrypcji i transliteracji wyrazów syriackich, podobnie jak arabskich, nie stosuje się w języku polskim francuskiego digrafu “ch” na opisanie głoski “sz”.

W różnych językach transkrypcja tego imienia jest uzależniona od własnych norm: łacina – Sarbelius, francuski – Charbel, angielski – Sharbel, niemiecki – Scharbel, czeski – Šarbel. Nie ma więc powodu, aby w Polsce to imię było zapisywane według francuskiej ortografii.

Komisja KEP ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów zdecydowała się przyjąć zapis “Szarbel” po zasięgnięciu opinii arabistów i Zespołu Języka Religijnego Rady Języka Polskiego PAN – poinformował KAI ks. Jacek Nowak, sekretarz Komisji. W związku z tym imię świętego Szarbela Maklhufa będzie odtąd zapisywane w tej formie w kalendarzu liturgicznym i tym samym w księgach liturgicznych.

Wspomnienie św. Szarbela Machluf (Charbel Makhlouf) (1828-1896) przypada w kalendarzu powszechnym 24 lipca, natomiast w kalendarzu ogólnopolskim 28 lipca.
W kalendarzu obrządku maronickim wspomnienie św. Szarbela Makhlufa jest 23 lipca. W “Martyrologium Romanum” pod datą 29 stycznia występuje jeszcze jeden święty o tym imieniu – jest to św. Szarbel Edeski (zm. ok. 250 r.).