św. Ne’metallah al-Hardini

Jest czwartym w rodzinie złożonej z pięciu młodych mężczyzn: Assaf, Elias (Elhabis Elisha), Tanios, Joseph (St. Neematullah), Jacob i dwie dziewczynki: Chrześcijanin i Maryja. Urodził się w marcu 1808 roku. Dorastał w górzystym środowisku rolniczym i dorastał w “mieście lat trzydziestych i w kościele” w tej atmosferze pobożności, cnoty, uczciwości i strachu przed Panem. Studiował w szkole wiejskiej, a następnie przeniósł się do domu dziadka, Youssefa Raada, w Tannourine, w 1816 roku. Pozostawał tam do 1822 r., kiedy to otrzymał wykształcenie podstawowe w szkole klasztoru św. następnie wrócił do swojej wioski, aby pomóc ojcu uprawiać ziemię i opiekować się zwierzętami gospodarskimi, i nadal modlić się w kościołach i klatkach, aż do ukończenia dwudziestego roku życia, kiedy to usłyszał głos Pana w głębi wezwania do wejścia do klasztoru.

Józef wstąpił do libańskiego Zakonu Maronitów w klasztorze św. Antoniego Wielkiego – Qozhaya w dniu 1/11/1828 roku. Przyjął strój zakonny zaczynając z ręki opata, Ojca Makariosa Shahrouriego, przyjmując imię brata łaski Bożej, i tam uczył się produkcji oprawy książkowej i szycia, podczas gdy jego brat, ojciec Alishaa, testuje swoje powołanie do clankingu w jednym z klasztorów. Najwybitniejsze śluby zakonne złożył 14 listopada 1830 roku. Nehematullah kontynuował studia filozoficzne i teologiczne w Zakonie Monastycyzmu w klasztorze św. Cypryjczyka i Justyny-Kefyan w latach 1830-1835. W czasie studiów teologicznych spędził czas na odpoczynek w klasztorze św. Został wyświęcony na kapłana w klasztorze w Kefivan, kładąc rękę biskupa Simona Zweina 25 grudnia 1835 roku.

W latach 1835-1838 był mnichem w klasztorze Kefyan, kształcącym dzieci i pomagającym sąsiednim parafiom. W latach 1838-1845 został mianowany dyrektorem braci studiujących w klasztorze Kfifan. Mianowany przez Stolicę Apostolską na radcę generalnego Zakonu w trzech etapach: (1845- 1847; 1850-853; 1856-1858). Prezydencja generalna odbyła się wówczas w klasztorze Matki Bożej Tamilskiej. W 1848 r. został mianowany agentem klasztoru Mar Maroun – Annaya. W 1849 roku znaleźliśmy go jako nauczyciela w szkole św. W latach 1853-1856 ojciec Neematullah przebywał w klasztorze Kefyan, zgodnie z nauczaniem teologii literackiej uczonych braci, w tym brata Charbela Makhloufa (Saint Charbel) z Bakaakfry. W dniu 4 grudnia 1858 r. ojciec Niematollah został dotknięty opłucną z powodu północnego wiatru. Był wtedy w klasztorze Kefyan. Zmarł 14/12/1858 roku i został pochowany w klasztorze Kefyan.

“Heck hee monastycyzm. A heck był. I Hik Betdal. I podzielić się ze mną, Ojciec Nematollah został uświęcony żyjąc wspólnym życiem zakonnym, aż został nazwany “legalnym mnichem”, czy “żywym prawem zakonnym”. Oprócz długiej modlitwy i prostracji przed Eucharystią w Kościele, Biblia i Księga Chwały Maryi były dla św. Alphonse de Licure, jego dwaj stali towarzysze. Jest on znany ze swej wierności, nie przyjmuje honoru ani pracy z wyjątkiem posłuszeństwa, ponieważ unika przyjęcia prezydencji i wpływu prezydencji na prezydencję, mówiąc: “Proszę Boga, aby nie umierał i mam pracę”. Zawsze był związany z niebiańskim skarbem, w świetle i świetle oblicza Chrystusa. . “Kocham Święte Dziecko Świątobliwości z miłością i miłością. Dlatego też jej błogosławione imię było na jej ustach bez przerwy, odwoływała się do jej wstawiennictwa w dzień i w nocy, została zdiagnozowana na podstawie jej świętych obrazów i odetchnęła z ulgą, jakby chciał opuścić więzienie ciała, aby cieszyć się jej wizją w Domu Wieczności. Za każdym razem, gdy wchodził do zamku lub z niego wychodził, pokłonywał się przed jej ikoną i dawał jej pokój w aniele.

Został uhonorowany w szczególności tajemnicą liny przez niewinnego nieczystego, nawet zanim Kościół wprowadził tę doktrynę. Został nazwany przez współczesnych imieniem Saint Kefivan z powodu cnoty jego cnót. Gdyby chcieli pokazać cnotę jednej z nich, powiedzieliby: “On jest jak Hardini” albo “On jest Panem”. Edukacja marcowa bardziej głosiła dobry przykład niż jego słowa i pozostała przywiązana do sztuki oprawiania książek i szycia przez całe życie. W nocy, gdy został pochowany, wydarzyło się, że z grobu wydzielało się jasne, promienne światło, a wierni przychodzili do grobu z każdej strony, szukając błogosławieństw i błogosławieństw. Pozew został złożony w Stolicy Apostolskiej w Rzymie 14 maja 1926 roku. Papież Jan Paweł II ratyfikował swoje heroiczne cnoty 7 września 1989 roku i ogłosił je honorowo. Został ogłoszony przez Tobayę 10 maja 1998 roku, po cudzie uzdrowienia młodego człowieka Andrzeja Negma, jego choroby nowotworowej.

Został ogłoszony świętym dla całego Kościoła 16 maja 2004 r., po tym jak został ustanowiony cud uzdrowienia pani Rose Saad ze ślepoty. Kościół Maronitów obchodzi jego wspomnienie 14 grudnia.

MODLITWY O UPROSZENIE ŁASK

Tłumaczenie zgodnie z tekstem w j. arabskim dzięki staraniem Maronickiej Fundacji Misyjnej w Polsce.
Nihil Obstat, Kuria Wrocławska.

Boże Ojcze nasz, Ty wzbudziłeś w sercu Świętego Ne’metallaha pragnienie kontemplowania Ciebie, naśladowania Twojego Syna, Pana naszego Jezusa Chrystusa, i słuchania natchnień Twojego Ducha Świętego. W ten sposób uczyniłeś go mistrzem duchowym całkowicie oddanym życiu według ewangelicznych rad posłuszeństwa, czystości i ubóstwa. 

On ogłosił Twoją Dobrą Nowinę i przekazał Twoją Prawdę swoim braciom i uczniom, wśród których był Święty Szarbel. Dozwól nam, idąc za jego przykładem, byśmy poświęcili się Tobie i innym, i udziel nam, poprzez jego modlitwy, łaski (…), której potrzebujemy, abyśmy mogli Cię wielbić, Ojcze, Synu i Duchu Święty na wieki wieków. Amen.

هو يوسف بن جرجس كسَّاب ومريم رعد، من قرية حردين – أعالي البترون؛ وهو الرابع في عائلةٍ مؤلَّفةٍ من خمسة شبَّان: عسَّاف، الياس (الحبيس أليشاع)، طانيوس، يوسف (القدِّيس نعمة الله)، ويعقوب، ومن فتاتَين : مْسِيحيَّة ومريم. أَبصر النور في شهر آذار سنة 1808. نشأ في بيئةٍ جبليَّةٍ زراعيَّةٍ وترعرع في “بلدةِ الثلاثين ديرًا وكنيسة”، في هذا الجوِّ العابقِ بالتقوى والفضيلةِ والصدقِ ومخافةِ الربِّ. تَعَلَّم في مدرسة القرية ثمَّ انتقل الى بيت جدِّه الخوري يوسف رعد في تنُّورين، سنة 1816، وبقي هناك حتَّى سنة 1822، حيث تلقَّن علومَه الابتدائيَّة، في مدرسة دير مار أنطونيوس حوب – تنُّورين، التابع للرهبانيَّة اللبنانيَّة المارونيَّة

. ثمَّ عاد إلى قريته مساعدًا والده في زراعة الأرض ورعاية الماشية، ومواظبًا على الصلاة في الكنائس والمحابس، حتَّى بلوغه العشرين من العمر، حين سمع صوت الربِّ في أعماقه يُناديه إلى دخول الدير. دخل يوسف الإبتداء في الرهبانيَّة اللبنانيَّة المارونيَّة، في دير مار أنطونيوس الكبير – قزحيَّا في 1/11/1828. لبس ثوب الابتداء من يد رئيس الدير الأب مكاريوس الشحروري، متَّخِذًا إسم الأخ نعمة الله، وهناك تعلَّم صناعة تجليد الكتب والخياطة، في حين كان شقيقه الأب أليشاع يختبر دعوته الى التنسُّك في إحدى محابس الدير. أبرز نذوره الرهبانيَّة في 14 تشرين الثاني 1830. تابع الأخ نعمة الله دروسه الفلسفيَّة واللاهوتيَّة في مدرسة الرهبانيَّة في دير مار قبريانوس ويوستينا – كفيفان، بين سنة 1830 و1835. خلال فترة دراسته اللاهوتيَّة، قضى وقتًا للراحة في دير مار موسى الدوَّار. سِيمَ كاهنًا في دير كفيفان بوضع يد المطران سمعان زوين بتاريخ 25 كانون الأوَّل 1835

. بين سنة 1835 و1838، كان راهبًا في دير كفيفان يُؤمِّن التعليم للأولاد، ويساعد في خدمة الرعايا المجاورة. بين سنة 1838 و1845 ، عُيِّن مديرًا للإخوة الدارسين في دير كفيفان. عيَّنه الكرسيُّ الرسوليُّ مدبِّرًا عامًّا للرهبانيَّة على ثلاث مراحل: (1845- 1847؛ 1850- 1853؛ 1856- 1858)، وكان مركز الرئاسة العامَّة آنذاك في دير سيِّدة طاميش. سنة 1848 عُيِّن وكيلاً لدير مار مارون – عنَّايا. سنة 1849 نجده معلِّمًا في مدرسة مار ميخائيل بحرصاف. بين سنة 1853 و1856 مكث الأب نعمة الله في دير كفيفان، متابعًا تعليم اللاهوت الأدبيِّ للإخوة الدارسين، ومن بينهم الأخ شربل مخلوف (القدِّيس شربل) من بقاعكفرا. وفي 4 كانون الأوَّل 1858، أصيب الأب نعمةالله بمرض ذات الجنب، بسبب الريح الشماليَّة، وكان وقتئذٍ في دير كفيفان، فتوفِّي في 14/ 12/ 1858، ودُفن في دير كفيفان

. “هَيْك هيِّي الرهبانيَّة. وهَيْك كانت. وهَيْك بتضلّ. والشَّاطِرْ بيخَلِّص نَفسُو”. تقدَّس الأب نعمةالله من خلال عيشه الحياة الديريَّة المشتركة، حتَّى سُمِّي “الراهب القانونيّ” بل “القانون الرهبانيّ الحيّ”. إضافةً إلى سهره وسجوده الدائم والطويل أمام القربان الأقدس في الكنيسة، كان الكتاب المقدَّس وكتاب أمجاد مريم للقدِّيس ألفونس دي ليكوري رفيقَيه الدائمَين. عُرِفَ بوداعته، لا يقبل التكريم ولا الوظائف إلاَّ بأمرِ الطاعة، كما أنَّه تَهرَّب من تسلُّم الرئاسة العامَّة، وآثر المرؤوسيَّة على الرئاسة بقوله: “إنِّي أسألُ الله ألاَّ أموتَ وأنا حاصلٌ على وظيفة”. مارس النسكَ والزهدَ والتقشُّفَ في المأكل والملبس والنوم، والانقطاعَ عن كلِّ ميلٍ ورغبةٍ، والصلواتِ الدائمة، والصبرَ والتواضع، وتحمُّلَ أعباء المسؤوليَّة الإداريَّة، والمواظبةَ على العلم والتعليم، وكَسْرَ الإرادة واحتمالَ ضعف الضعفاء، فكان قلبه مشدودًا دائمًا إلى الكنز السماويّ، في نور وجه المسيح وبهائه. “أحبَّ البتول الكلِّيَّة القداسة حُبًّا بنويًّا، بل كان هائمًا بهذا الحبّ، مُغرَمًا به. ولذلك كان اسمها المبارك على شفتَيه بلا انقطاع، يستغيثُ بشفاعتها ليلاً ونهارًا، ويشخص إلى صورها المقدَّسة، ويتنفَّس الصعداء كأنَّه يريد أن يخرج من سجن الجسد ليتمتَّع برؤيتها في دار الخلود. وكان، كلَّما دخل قلاَّيَته أو خرج منها، يسجد أمام إيقونتها، ويحيِّيها بسلام الملاك

. وكان يُكرِّمُ، بنوع خاصٍّ، سرَّ الحبل بها البريء من الدنس، وذلك حتَّى قبل تثبيت الكنيسة لهذه العقيدة. أطلق عليه معاصروه إسم “قدِّيس كفيفان”، نظرًا إلى سموِّ فضائله، فكانوا إذا أرادوا تبيان فضيلة أحدهم، يقولون: “هو مثل الحرديني” أو “فلان حَرْدَن” أي اقتدى بالحردينيّ القدِّيس. مارس التعليم فكان يعظ بمَثَلِه الصالح أكثر منه بكلامه، وبقي ملازمًا فنَّ تجليد الكتب والخياطة طوال حياته. وحدث في الليلة التي دُفن فيها أن انبعث من القبر نورٌ ساطعٌ مشعٌّ، فتقاطر المؤمنون إلى قبره من كلِّ صوبٍ طالبين النِّعم والبركات. قُدِّمت دعوى تطويبه إلى الكرسيِّ الرسوليِّ في روما في 14 أيَّار سنة 1926. صدَّق البابا يوحنَّا بولس الثاني على فضائله البطوليَّة، في 7 أيلول 1989، فأعلنه مكرَّمًا. ثمَّ أعلنه طوباويًّا في 10 أيَّار 1998، بعد تثبيت أعجوبة شفاء الشابّ أندره نجم، من مرضه السرطانيّ. وأُعلن قدِّيسًا للكنيسة الجامعة في 16 أيَّار 2004، بعد تثبيت أعجوبة شفاء السيِّدة روز سعد من العمى. تحتفل الكنيسة المارونيَّة بعيده في 14 كانون الأوَّل.